Time Capsule Will Be Hidden in the Meteor Warp Galaxy

Note: This was originally posted on June 22, 2010.

Write anything you want to write that will transcend through time. I wish this could journey through eternity but I know it won’t. But that won’t halt me from doing something even if it’s not forever-ish.

Anyways, the service of this time capsule has a limited lifespan. With that credence, this will ‘technically’ expire the day after this is published or the moment before the day ends. Let me explain further ~I will sleep in about an hour and probably will slumber for about eight hours and the first thing I will do the moment I wake up is republish this article to its next schedule.

That simple ~give your message to the future.

To your future self. To any one you have not met yet. To the world after some years. To someone who is not even born yet. Or to the next president after the 15th.

 

Anyone from the future.

This would be open again on August 22, 2010; September 26, 2010; December 28, 2010; January 28, 2011; April 30, 2011, September 10, 2011, October 11, 2012, November 12, 2013, December 13, 2014, May 10, 2015, February 29, 2016; and October 15, 2020. All Philippine time.

To all the dates that were not included, then this time capsule will not be visible.

I hope I can make it on 10/15/20.

I should make it! We all should make it.

Future, wait for us!

Tumilapon Ako sa Motor at Nagka-Amnesia Chandelier

Gugustuhin ko pa nga bang maalala ang malaking piraso ng buhay ko kahit hindi kaaya-aya ang mga ‘yon?! Minsan na akong tinanong ng isang pader tungkol sa usapin ng “alaala.” Kolehiyo ako no’n. Sa restroom ng university namin na pinamamahayan ng mga kakaibang nilalang, habang nakatayo kaharap ang isang makapangyarihang sinaunang imbensyon na humihigop ng iba’t ibang elemento para ipunta sa dako paroon—ang kubeta ng third floor. Habang umiihi, kaharap ang pader na puno ng sikreto at vandal ay nabasa ko ang tanong na babago sa aking hairstyle:

“Kung makakapagsimula ka ng panibagong buhay kapalit ng pagkawala ng iyong mga alaala, tatanggapin mo ba?”

Lumingon muna ako sa likod at nang makitang walang tao, kinuha ko ang isang asul na marker sa bulsa ng pantalon ko. Alam kong bawal pero natalo ako ng pagnanasang sagutin ang tanong na inihahain ng mahiwagang pader. Pagkatapos ng insidenteng ‘yon, ilang araw rin na sumirko-sirko sa aking utak ang palaisipan ng pader.

Dahil do’n, inalala ko ang aking unang alaala. Ng aking sinaunang langhap, haplos, tikim, kinig, at titig. Medyo phantasmagoric ang approach pero pinilit kong balikan—nagising ako nang nakahiga sa kama katabi ang isang robot na laruan. Hindi ko matandaan kung ilang taon ako no’n. Tatlo o apat? Pero hindi na ’yon mahalaga. Ang importante ay ‘yun ang pinakaunang alaala ko na nabubuhay ako sa mundo. Nakahiga ako sa kama kaharap ang kisame, masyadong mataas para sa batang katulad ko pero masyadong mababa para sa mga butiking umiistambay sa liwanag ng lightbulb. Malambot na kumot ang bumabalot sa aking katawan, matamis ang simoy ng umaga, at tahimik ang pagpasok ng hangin mula sa bintana. Doon ko napagtanto na simple lang ang pagiging isang bata. Pinakakomplikado na ang makabasag ng baso at makagat ng aso.

Bukod sa alaalang ‘yon, wala na akong ibang gunitain na mas tatanda pa roon. Napapatanong tuloy ako sa sarili ko kung meron bang isang tao na nakakaalala na lumalaki siya sa sinapupunan ng kanyang ina nang mahigit kumulang siyam na buwan? Meron kayang isang nilalang na natatandaan ang kahit milisegundong pangyayari noong iniluluwal siya dito sa mundo? Siguro naman kahit sinong mortal ay walang alaala ng kanyang unang araw ng kapanganakan. Deleted na sa internal memory ng hard disk at wala na rin sa recycle bin ng utak.

Siguro ay ninanakaw ng isang imortal na nilalang ang alaala ng isang tao para bigyan ng misteryo ang buhay nito. Misteryo katulad na lang ng tanong na: “what happens after this lifetime?” Magsisimula ang tao sa paghahanap ng mga kasagutan at siya ay maaaliw sa hiwaga na bumabalot kung saan siya nagmula at kung saan ang susunod niyang paglalakbay. Malilibang siya sa mga kaaliw-aliw na pangyayari sa mundo kaso madidiskubre niya na may dead-end ang paghahanap ng mga kumplikadong sagot ng kalawakan.

Dahil kahit anong pilit pa ang gawin natin upang malaman ang mga bagay bagay na inaakala nating kukumpleto sa “puzzle game” na nilalaro ng bawat isa sa atin ay lalo lang gumugulo at mas nagiging kumplikado ang mga tanong na bumabagabag sa ating utak tuwing makakadiskubre tayo ng panibagong sagot. Kung malalaman lang natin kung saan tayo nanggaling bago tayo napadpad sa mundong ‘to o kung malalaman lang natin kung anong klaseng lugar ang naghihintay sa atin kapag nakilala na natin si Kamatayan, siguro hindi magiging exciting ang pakikipagsapalaran natin habang nabubuhay pa tayo.

Yung simpleng “wala tayong alam” ang dahilan kung bakit ang bawat isa sa atin ay nagpapatuloy mabuhay. Ang pagiging inosente natin sa kumplikadong proseso ng kalawakan ang rason kaya patuloy tayo sa pagtuklas. At ang kawalan natin ng impormasyon kung saan tayo pupunta pagkatapos ng lahat ng ito ang nagpupugad sa ating takot, galak, at tibay ng loob.

Minsan iniisip ko kung nasaan na ang mga alaala na nawawala? Mayroon kayang lugar na pinatutunguhan ang lahat ng pangyayaring nilimot na ng panahon? At pwede ko pa bang makuha ang alaala na ninakaw sa akin? Saan ko naman ito hahanapin? At paano?

Basta. Ang alam ko lang, nagising ako na nakahiga sa kama katabi ang isang robot na laruan. Mga tatlo o apat na taong gulang ako no’n. Nakaharap ako sa kisame, na inaakala kong langit, kung saan tumatagos ang pagkakatitig ko patungong kalawakan.

Abandon All Hope

Rewatching Supernatural‘s episode entitled, “Abandon All Hope.”

I have this attachment with Jo’s character BECAUSE she pursued being a hunter despite her Mom’s negation of every-thing-hunter-ish. Take note that her parents are both hunters. INB4: Parents’ fear of their child dying first before them. Still, Jo left the Roadhouse to live the life of a hunter.  But there is this personality of Jo that I am drawn to– her willingness to try despite failing. As you may not know, Jo is not an A Class Hunter. Most of her life growing up was spent under the roof of The Roadhouse. She serves as a waitress, and, sometimes, a poker player.  Her skills are average. Yes, she can kick some ass like when she took the gun from Dean single-handedly. But she is also prone to being kidnapped like that time when she was taken by an angered spirit who fancy blonde girls.  But that is what I like about Jo. She is just an average hunter with average skills. Nevertheless, she tried and became a hunter. She may not be the best in town but she did it. She hunted whatever it is that needs to be hunted.

Her first appearance in Season 2 made me look forward for ‘that’ kiss with Dean Winchester. But as the season progresses, Jo’s character cannot/is not meant to be the love interest for Dean. (Writer Kripke admitted the conception of the character was flawed from the beginning.)

‘The’ kiss finally happened in Season 5 (in the episode Abandon All Hope) after the invisible Hell Hounds attack Jo. For me, it is important. That they kissed. That it actually happened. And I do not need to imagine both of them kissing because the series won’t allow it. It is important for me– because that is ‘the’ moment I have waited for (for) three seasons.

Sickeningly saddening, ‘the’ kiss took place right before Jo’s death.

 

BTW, later in the series, Jo’s character (will) return(s) [in the episode “Defending Your Life”]. But mostly as a secondary character slash filler slash closure-type only. As much as I really like to revive/keep her in the Supernatural universe, I must decline because one must show respect even for fictional characters. Yea, Jo Harvell deserved my respect because [redacted: you need to watch the episode or prolly the full series].

My Kind of Thursday

May application ako kahapon (Thursday) sa “isang” Catholic College. Logically, tabi lang ng isang simbahan ‘yun. Pang professional ‘yung get-up ko at habang inaayos ko ‘yun kwelyo ko eh na-miss ko ‘yung isang step sa tapat ng Accounting Department. Ayun, lumipad ako ng three meters. At bumangon uli. Muntik pa ako mapilayan. Narating ko ang HR Department nila sa tulong ng GPRS ng phone ko. After ng interview–uwian na.

Narealize ko na gusto ko pala makarinig ng sermon kase di pa ako nakakasimba nitong mga nakaraang linggo. Eh since tabi lang ng school ‘yung simbahan, I filled my hopes up.  

Swakto XD

May misa. Sinilip ko, konti lang ang tao. Dahan dahan akong pumasok (syempre naka-formal attire ako eh). Sa gitna ako naglakad para kunyari entourage. May mga tao sa bandang likod pero gusto ko sana sa harap para marinig ‘yung sermon ni Father. Kasalukuyang kumakanta ng something something kaya naglakad lang ako nang marahan.

Nakatingin lang ako sa altar habang naglalakad kase ang solemn ng kanta eh.

Nang malapit na ako sa harap mismo– putek na ‘yan. Nakita ko may kabaong. Misa pala para sa patay. Gusto ko matunaw. Nakita ‘ata ako ng mga kamag-anak. Curious siguro sila kung sino ako at anong relasyon ko sa namayapa na. HUHUHUHU.

Isa pang putek. Thursday pala kahapon. Di ko narealize. Minsan na lang makapagsimba eh no ganito pa ang nangyari XD

Kung Paano ako Natalo sa Pustahan ng Sabong

Fastest Kill. Registration: P300.00. Last day. 

Yan ang theme ng sugal ngayon sa tupadahan/sabong kung saan ako nagbebenta ng mineral water. Nagbebenta rin ako ng yosi’t sopdrinks. Sa dami ng binebenta ko, kulang na lang eh pati one-day old chicken ay ilako ko sa mga mananabong.

Mula Sa Wala, Sa Meron, Sa Puti, Sa Pula, Sa Gitna. Sa Dugo, Sa Balahibo, Sa Swerte. At may tamang paraan ng pagwawasiwas ng kamay o senyas ng mga daliri kung magkano ang tayaan. Daan, Libo, o Motor. Sugal na may kasamang panalangin. Pustahan kalakip ang kalul’wa. Okay, tataya na ako. Uno-uno. P1,100.00. 

 

Akso: Pre, ayos ba ‘yan?

Pre: ‘Di natin masasabi. 

Akso: Pupusta ako. Uno-uno. 

Pre: Go away, Anna. 

Akso: May pera ako. 

Pre: Just go away. 

Akso: Papupustahin mo ako o mag-iiskandalo ako dito? 

Pre: Oh, uno-uno daw. Pakilista na. 

Akso: Lagyan natin ng glitters para matakot yung kalaban. 

Pre: Atsaka balloon. 

Akso: Tapos necklace na may diamond. 

Pre: ‘Pag heto natalo, iyak tayo. 

Akso: Okay na ‘yan. Rak na yan. 

 

‘Di ako nanood ng laban. Why will I? Eh nagbebenta nga ako ng mineral water. Pero minuto lang ang itinagal ng tournament. Bumalik si Pre. Sumenyas. Patay daw. 

Tsk. ‘Di kase ako naligo kaya malas eh.

Okay lang. Kahit talo eh naibenta ko naman lahat ng mineral water ko XD

Good Night, Pakernuters

Minsan, gusto ko maglabas ng angst tungkol sa universe, sa haircut ko, sa mga alikabok na lumilipad-lipad, o sa mga chakang nakakasalubong ko pag naglalakad ako– pero ‘pag naiisip ko na wala namang may interes sa mga anguish and dilemma ko sa buhay, eh pinapabayaan ko na lang na tumambay sa World of Unspoken Things ang lahat ng kabadtripan ko.

Gabi na.. still, good night pa rin.

Fan Mail Para Kay Lord

Lord,

Yung ibang tao ay nanghihingi ng peace of mind, ng strength of the body, at ng swerte para sa pagdating ng 2014. Year of the Wooden Horse ‘ata pero ‘di ko alam. ‘Di ko na niresearch dahil hindi rin naman ako naniniwala kung anong year of the animal ‘yan.

Pero ako, Lord, iba ang gusto ko this coming year. I’ll make bullets and numbering para hindi na po kayo mahirapan.

1. Bigyan mo po ako ng flirting prowess para naman makalandi ako this coming year; at ‘di ko na po kailangan ‘yang wisdom wisdom na yan para matagpuan ang tunay na happiness.
2. Luminaw pa sana ng slight (lang naman) ‘tong mata ko dahil di ko na po talaga makita ang mga gwapo at magaganda sa layong 10 meters away from me. Kahit 200 na lang ang grado ng mata ko dahil ‘di ko na rin po makita kung may natirang pulbos sa mukha ko.
3. Pagtibayin mo po lalo ang aking pananaw na mas maganda pa rin bumili sa ukayan.
4. Isa pa, Lord, di ko kailangan ng swerte. Bigyan mo ako ng pera. Yung cold cash. Yung mga senaryo na tagapagmana pala ako ng isang hacienda. Yung ganyan.
5. Sige na nga. Gusto ko na rin ng long life and good health.

Kung kailangan magtanggal ng isa, kahit wag na yang lablayp na yan. Tutal, kahit walang lablayp pwede naman magkaroon ng sekslayp. Di, joke lang.

Nalaman ko na po kung ano ang gusto kong gawin buong buhay ko. Sana payagan niyo ako magawa ‘yun. Gusto ko sana magsulat lang nang magsulat. Gawing trabaho ang pagsusulat. Gawing pahinga ang pagsusulat. At gawing pag-ibig ang pagsusulat.

Minsan eh gusto ko pa rin maging isang unicorn pero okay lang kahit hindi na ‘yun matupad.

Sa totoo lang, hindi ko na po kailangan ‘yang happiness na yan na matagal ko nang winiwish-a-wish. Mas okay na sa akin ang contentment.

Yung kontento na po ako na meron akong walong bank accounts na puro million-dollar ang laman, malaking bahay, younger-looking skin, at space ship. Thank you, Lord. Thank you sa lahat.

I remain a perfect being,
Akso Rojas

Minsan Nakakalimutan Kong Ang Gwapo Ko

Pumunta ako sa tindahan para kumuha ng shampoo.

Wow! May mga bagong sitsirya. Tingin, tingin. Kwento, kwento. Tikim, tikim. At umuwi akong may dala-dalang:

1. Hotcake mix.
2. Pure cornstarch.
3. Eggs.
4. Seasoning granules.
5. Ground pepper.
6. Curry powder.
7. All-purpose cream.
8. Creamy condensed milk.

Pagdating sa bahay~ ayun at wala pala akong nakuhang shampoo.

Tsk. Kailangan ba talagang may drawback ang pagiging gwapo?

Kulay ng Kakornihan

Radical Red. Forest Green. Eggplant. Desert Sand. Electric Lime. Inchworm. Magic Mint. Outer Space. Mountain Meadow. Screamin’ Green. Black. White.

Ring a bell?

Dati naman, madali lang tandaan ‘yung mga kulay sa box ng Crayons. Walo lang ‘yung dinadala ko sa school noong kindergarten ako. Noong Grade 4 na ako gumamit ng 16 Colors. Pero ngayon, may specialty crayons pa katulad ng Pearl Brite, Metalic FX, Magic Scents, Silly Scents, etc.

Sobrang nag-evolve ang name creation ng Crayons the past few decades. Prussian Blue to Midnight Blue. From Flesh to Peach (in response to US Civil Rights Movement). Indian Red was changed to Chestnut (dahil baka ma-misinterpret ng kids ang skin color ng mga Native Americans). And the name creation goes beyond to having a State-Your-Color Contest.

Bakit ko ‘to sinasabi?! Kase.. kase nagsisisi ako dahil ang mga sagot ko sa slum book slash autograph ng mga classmate ko sa favorite color ay ang walang kamatayang: BLUE/SKY BLUE/LIGHT BLUE.

Feel sooo humdrum. I wished I knew Cerulean when I was 5 years old. Knowing Cornflower will also do. XD